Daxili siyasət

Daxili siyasət

Milli Məclisin komissiya sədri Nizami Cəfərov Rüstəm İbrahimbəyova açıq məktub yazıb

14 noyabr 2008 17:20 (UTC +04:00)

APA-nın məlumatına görə, N. Cəfərov məktubunda qeyd edib ki, R. İbrahimbəyovun Rusiya mətbuatına müsahibəsi ilə bağlı Milli Məclisdə qaldırılmış məsələyə dair fikir bildirənlər “Rüstəmə toxunmayın. O, yaxşı adamdır. Biz onu tək qoymayacağıq” mövqeyindən çıxış edirlər: “Belə çıxır ki, Rüstəm İbrahimbəyov Rusiya agentliyinə müsahibəsində Azərbaycan xalqının üzünə tüpürə, Azərbaycan hakimiyyətini hər cür olan və olmayan əməldə ittiham edə bilər və bu, normaldır. Amma bizlər susmalı və özümüzü elə aparmalıyıq ki, bu, tüpürcək yox, şehdir. Nə isə söyləməyə cürət etdikdə isə o deməkdir ki, sən ziyalı deyilsən, pis adamsan və Rüstəmin düşmənisən. Fərhad Bədəlbəyli hətta hesab edir ki, Rüstəm özü burada olmadan onu müzakirəyə çıxarmaq olmaz. Və Rüstəmi bu səbəblə müdafiə edir ki, vaxtilə bir davada ona arxa durub. Əzizim Fərhad, Rüstəmi heç kim müzakirəyə çıxarmır, sadəcə, onu qınayırlar. Hər kəs deyir ki, Rüstəm növbəti dəfə bizə çirkab atırsa, deməli, hakimiyyət yenə ona nəsə verməyib. Qoy versinlər, bu halda o, yenidən susacaq. Onun mahiyyətini bu olduğu hamıya məlumdur. Onun hansı ssenarisinin təsdiqlənmədiyi və ya Kinematoqrafiya Akademiyasının yaradılması tipli hansı “dahiyanə layihə”sinə maliyyə ayrılmadığı mənə bəlli deyil. Vermədilər, incitdilər və reaksiya özünü gözlətmədi: “Baxın, mən sizin haqqınızda bu cür danışacağam. Cəsarətiniz varsa, bir daha xətrimə dəyin”. Hörmətli Fərhad Bədəlbəylinin məntiqi də dahiyanədir: “Xalq fikirləşir ki, parlament Rüstəmi söyürsə, deməli, hakimiyyət onun əleyhinədir. Amma belə deyil. Ona görə də biz etiraz edirik”. Sonra da pişik Leopoldun ən yaxşı ənənələrinə uyğun çağırış səslənir: “Gəlin, bir-birimizi tənqid edək, amma sivil formada”. Deməli, Azərbaycan xalqını təhqir etmək, onu elitası olmayan millət adlandırmaq olar və bu, sivil hərəkətdir, vətənpərvərlikdir. Bəs xalqın əvəzindən kim cavab verəcək? Arayış üçün deyim ki, prezidentdən sonra xalqın onu təmsil etmək hüququ verdiyi yeganə hakimiyyət qolu parlamentdir. Hər birimizin arxasında minlərlə seçici dayanır. Əgər təhqirlər xalqın ünvanına səslənirsə, deməli, bizim hər birimiz təhqir olunuruq. Bu səbəbdən biz Milli Məclisdə xalqın rəyini ifadə etmişik”.

N. Cəfərov bildirir ki, R. İbrahimbəyov özünü mili elita saya bilər – amma yalnız və yalnız sovet elitası: “Onun bütün karyerası filmlərində, povestlərində, pyeslərində bizi sovet mədəniyyətinin nəcib təsirindən uzaq qara kütlə kimi təqdim etmək üzərində qurulub. Məhz bunun sayəsində ad-san qazanıb. Təkcə o yaxşıdır, biz isə qoyun sürüsüyük. Amma bu cür mövqe ona keçmişdə olduğu kimi divident gətirə bilməz”.

N. Cəfərov R. İbrahimbəyovun 90-cı illərdə Bakının humanitar fəlakətlə üzləşdiyi və bu gün də bunun nəticələrini hiss etdiyi fikri ilə razılaşır: “Bəli, şəhər Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin Bakıya atdığı bu qədər qeyri-şəhərli əhalini həzm edəcək gücdə deyildi. Axı əsl vətənpərvər fəlakətin səbəbləri haqda da danışmalıdır. İbrahimbəyov üçün bu qədər əziz olan Bakı asfaltını tapdalamaqdansa, Qarabağ, Zəngəzur dağlarında məmnunluqla yaşamağa hazır olan qaçqınlar haqqında müsahibədə nə üçün bir söz də deyilmir? O, erməni separatçılarının Xocalıda törətdikləri vəhşilikləri dünya ictimaiyyətinə çatdırmaq üçün əlini ağdan qaraya vurmayıb. Amma dəqiq bilirəm ki, erməni dostları onun himayəsi altında “Şərq-Qərb” festivallarının birində yenidən Torqovıda addımlamaq və bizim asfaltın üzərində iz qoymaq arzularını həyata keçirdilər. Hər birimiz milli mədəniyyətin inkişafı və milli elitanın formalaşmasına öz töhfəmizi vermək hüququna malikik. Amma 70-ci illərdə Heydər Əliyevin dəstəyi ilə ad-san qazanmış bir neçə qoca bu gün bu statusu mənimsəyib. Ümumi faciəmiz odur ki, müstəqillik lillərində öz milli mədəniyyətini dərk etməyi öyrənməyən, öz təkəbbüründə israr edən, hər kəsi və hər şeyi məhkum etmək arzusunda olan azərbaycanlıların sayı o qədər də az deyil. Bu, bolşevizmin daha bir mirasıdır – bizimlə olmayan bizə düşməndir. İbrahimbəyovların bütün söhbətləri bir daha təsdiqləyir ki, onların vaxtilə xidmət göstərdikləri sovet ideologiyası hələ başlarından çıxmayıb”.